Czytaj więcej:
Wojna lotosowa. Tom 3. Głosząca kres okładka

Średnia Ocena:



Wojna lotosowa. Tom 3. Głosząca kres

Ostatni tom epickiej, steampunkowej "lotosowej trylogii" z feudalną Japonią w tle Oto nadszedł kres świata, który znali. Wraz ze śmiercią Aishy przestała istnieć dynastia Kazumitsu. Zdziesiątkowana rebelia Kagé – niegdyś zaciśnięta pięść, teraz ledwie kilka wyłamanych palców – targana jest wewnętrznymi konfliktami. Jej przywódca, Daichi, siedzi w więzieniu zdany na łaskę Gildii Lotosu. Gildia, od lat zatruwająca kraj, chce sięgnąć po władzę absolutną na siedmiu wyspach Shimy, posługując się świeżym szogunem – Hiro – jak marionetką. Z armiami klanów Tygrysa i Feniksa a także Miażdżycielem – najpotężniejszą bronią, jaką kiedykolwiek stworzono - wydaje się niepokonana. Czy ktokolwiek rzuci wyzwanie takiej sile? Oczy wszystkich zwrócone są na Yukiko, tancerkę burzy, zabójczynię szoguna. Chaos i wojna domowa to jej dzieło. Lecz jeśli ktokolwiek może uratować Shimę przed zagładą, to tylko ona wraz z Buruu, wiernym tygrysem gromu u boku. Pytanie: co – czy również kogo – będzie musiała poświęcić dla zwycięstwa? Sojusznicy, którzy atakują znienacka. Niegdysiejsi wrogowie, którzy stają do potyczki ramię w ramię. Wojna Lotosowa właśnie się rozpoczęła. I nie oszczędzi nikogo.

Szczegóły
Tytuł Wojna lotosowa. Tom 3. Głosząca kres
Autor: Kristoff Jay
Rozszerzenie: brak
Język wydania: polski
Ilość stron:
Wydawnictwo: Uroboros
Rok wydania: 2018

Tytuł Data Dodania Rozmiar
Zobacz podgląd Wojna lotosowa. Tom 3. Głosząca kres pdf poniżej lub w przypadku gdy jesteś jej autorem, wgraj własną skróconą wersję książki w celach promocyjnych, aby zachęcić do zakupu online w sklepie empik.com. Wojna lotosowa. Tom 3. Głosząca kres Ebook podgląd online w formacie PDF tylko na PDF-X.PL. Niektóre ebooki nie posiadają jeszcze opcji podglądu, a inne są ściśle chronione prawem autorskim i rozpowszechnianie ich jakiejkolwiek treści jest zakazane, więc w takich wypadkach zamiast przeczytania wstępu możesz jedynie zobaczyć opis książki, szczegóły, sprawdzić zdjęcie okładki oraz recenzje.

 

 

Wojna lotosowa. Tom 3. Głosząca kres PDF Ebook podgląd:

Jesteś autorem/wydawcą tej książki i zauważyłeś że ktoś wgrał jej wstęp bez Twojej zgody? Nie życzysz sobie, aby pdf był dostępny w naszym serwisie? Napisz na adres [email protected] a my odpowiemy na skargę i usuniemy zgłoszony dokument w ciągu 24 godzin.

 


Pobierz PDF

Nazwa pliku: 2 Bratobójca.pdf - Rozmiar: 4.25 MB
Głosy: -1
Pobierz

 

 

Wgraj PDF

To Twoja książka? Dodaj kilka pierwszych stron
swojego dzieła, aby zachęcić czytelników do zakupu!

Wojna lotosowa. Tom 3. Głosząca kres PDF transkrypt - 20 pierwszych stron:

 

Strona 1 Strona 2 Strona 3 Tytuł oryginału: Kinslayer Przekład: Jakub Radzimiński Redakcja: Jerzy Wachowski Korekta: Katarzyna Skwark, Małgorzata Lach Opracowanie wersji elektronicznej: lesiojot Projekt okładki i ilustracja wykorzystana na okładce: © Jason Chan Mapy: © David Atkinson: handmademaps.com Projekt kanji: Araki Miho: ebisudesign.com Projekt logo klanów: James Orr Skład i łamanie: Dariusz Ziach KINSLAYER Copyright © 2013 by Jay Kristoff. Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXVI Copyright © for the Polish translation by Jakub Radzimiński, MMXVI Wydanie I Warszawa MMXVI Strona 4 Dla Kath i Tony'ego. Słowa zawodzą. Strona 5 Strona 6 Strona 7 Strona 8 Gniew jest darem. Słowa przypisywane Arystotelesowi Strona 9 PRZYPOMNIENIE POSTACI WAŻNYCH DLA DZIEJÓW WOJNY LOTOSOWEJ CZYLI: KIM , DO DZIEWIĘCIU PIEKIEŁ, SĄ CI WSZYSCY LUDZIE? Yukiko ‒ młoda dziewczyna potrafiąca porozumiewać się telepatycznie ze zwierzętami (dar ten zwany jest zmysłem Przenikania). Brała udział w schwytaniu legendarnego tygrysa gromu na rozkaz okrutnego szoguna Shimy. Yukiko nawiązała silną więź z dzikim tygrysem gromu i nazwała go Buruu. Błądząc po dziczy, natrafiła na grupę rebeliantów zwanych Kagé (co znaczy „cienie”). Zdecydowała się przystać do nich i wziąć odwet na szogunie za całe zło, które ten wyrządził jej rodzinie. Ostatnie znane miejsce pobytu: po zabiciu szoguna Yoritomo Yukiko zbiegła z miasta Kigen. Powróciła doń czterdzieści dziewięć dni później, aby wygłosić płomienną przemowę i podburzyć mieszkańców do powstania przeciwko rządzącym i Gildii Lotosu. Buruu ‒ tygrys gromu (arashitora). Najwierniejszy przyjaciel i to- warzysz Yukiko, ostatni ze swojego gatunku na wyspach Shimy. Szogun Yoritomo przyciął mu lotki, w wyniku czego do następnego pierzenia może latać tylko dzięki mechanicznym skrzydłom, które zbudował dla niego Konstruktor Gildii imieniem Kin. Zawsze tam, gdzie Yukiko. Kin ‒ Konstruktor (czyli inżynier) Gildii Lotosu, który rozbił się w górach Iishi razem z Yukiko. Wbrew wszystkiemu, co mu wpojono w Strona 10 dzieciństwie, zbudował mechaniczne skrzydła dla Buruu, aby umożliwić tygrysowi gromu i Yukiko wymknięcie się ze szponów szoguna. Ostatnie znane miejsce pobytu: gdy Yukiko odleciała z Kigen, Kin został w mieście, otoczony przez strażników. Masaru ‒ zwany Czarnym Lisem Shimy. Mistrz łowczy na cesarskim dworze. Ojciec Yukiko. Pijak i szuler uzależniony od lotosu. Koniec końców okazał się przyzwoitym człowiekiem. Ostatnie znane miejsce pobytu: Masaru został zastrzelony przez Yoritomo‒no‒miyę podczas starcia na rynku Kigen. Kasumi ‒ łowczyni na cesarskim dworze. Kochanka Masaru. Ostatnie znane miejsce pobytu: Kasumi zginęła podczas odbijania Masaru z więzienia. Skonała w ramionach ukochanego. Akihito ‒ łowczy na cesarskim dworze. Prawa ręka Masaru i najlepszy przyjaciel Yukiko od jej dziecięctwa. Poważnie raniony w nogę podczas odbijania Masaru z więzienia. Ostatnie znane miejsce pobytu: kuśtykał w stronę doków Kigen razem z Michi w celu umknięcia z miasta po śmierci szoguna. Yoritomo‒no‒miya ‒ szogun Shimy. Daimyo klanu Tygrysa. Ostatni męski przedstawiciel dynastii Kazumitsu, która od dwóch wieków rządziła Cesarstwem Shimy. Szaleniec, który objął tron w zbyt młodym wieku i całkowicie dał się pochłonąć żądzy władzy. Ostatnie znane miejsce pobytu: Yoritomo został zabity mocą umysłów Yukiko i Masaru podczas starcia na rynku Kigen. Aisha ‒ siostra Yoritomo. Ostatnia przedstawicielka dynastii Kazu- Strona 11 mitsu. Potajemny sprzymierzeniec rebelii Kagé (co Yoritomo odkrył tuż przed śmiercią). Ostatnie znane miejsce pobytu: Yoritomo zasugerował, że jego ukochaną siostrę spotkał ponury los, aczkolwiek nie wiadomo, czy rzeczywiście zginęła. Michi ‒ służąca Aishy. Potajemny sprzymierzeniec rebelii Kagé. Mistrzyni miecza. Ostatnie znane miejsce pobytu: zmierzała w stronę doków Kigen razem z Akihito w celu umknięcia z miasta po śmierci szoguna. Hiro ‒ zwany również chłopakiem o oczach zielonych jak morze. Żelazny Samuraj. Członek elity Kazumitsu (osobistej straży szoguna). Gdy Yukiko przebywała w pałacu szoguna, Hiro wdał się z nią w romans. Ostatecznie jednak obrócił się przeciwko niej, gdy odkrył, że dziewczyna spiskuje przeciwko szogunowi Yoritomo, jego panu i władcy. Ostatnie znane miejsce pobytu: podczas krwawej bitwy na arenie w Kigen Buruu oderwał Hiro rękę, a Yukiko dźgnęła samuraja w pierś. Pozostawili go konającego w piasku areny. Hideo ‒ cesarski minister wywiadu, mistrz intrygi na dworze szoguna. Wuj Hiro. Ostatnie znane miejsce pobytu: Hideo został pożarty przez szczury, podczas gdy Kagé odbijali Masaru z więzienia. Daichi ‒ przywódca rebelii Kagé. Były członek elity Kazumitsu. Zbuntował się przeciwko szogunatowi, gdy Yoritomo oszpecił jego córkę, Kaori. W służbie Yoritomo Daichi zamordował matkę Yukiko, Strona 12 co miało stanowić ostrzeżenie dla Masaru, gdy ten odmówił wykonania woli szoguna. Ostatnie znane miejsce pobytu: kryjówka Kagé w górach Iishi. Kaori ‒ jedna z dowódców rebelii Kagé. Córka Daichiego. Jej twarz szpeci blizna po cięciu nożem ‒ pamiątka po Yoritomo. Ostatnie znane miejsce pobytu: kryjówka Kagé w górach Iishi. Kensai ‒ Drugi Kwiat Gildii Lotosu, Głos Gildii w mieście Kigen. Jeden z najpotężniejszych i najbardziej wpływowych członków Gildii. Przybrany wuj Kina. Ostatnie znane miejsce pobytu: Kapituła Gildii Lotosu w Kigen. Isao ‒ młody członek rebelii Kagé. Podglądał Yukiko podczas kąpieli i w ten sposób odkrył, że dziewczyna nosi na ręce tatuaż szoguna. Ostatnie znane miejsce pobytu: kryjówka Kagé w górach Iishi. Atsushi ‒ młody członek rebelii Kagé. Wspólnik Isao w „wielkiej drace ze ścianą łaźni”. Ostatnie znane miejsce pobytu: kryjówka Kagé w górach Iishi. Strona 13 „Prapoczątkiem była Otchłań. I do Otchłani powrócą. Czarnej jak łono matki". Tak oto przemówił pierwszy, święty pan Izanagi, Stwórca i Ojciec, do drugiej, wielkiej Pani lzanami, Matki Wszechrzeczy. Nie dostrzegł jednak, że zguba wszystkich śmiertelników również jej przypadnie w udziale. Księga Dziesięciu Tysięcy Dni Strona 14 PROLOG Zaprawdę, powiadam wam, oto koniec początku. Śmiertelnie blada szesnastoletnia dziewczyna o cienkich, ciemnych włosach, z twarzą umazaną ciepłym szkarłatem. Uśmiechnięty tyran z rękami splamionymi krwią własnej siostry, z dymiącym miotaczem żelaza w dłoni i o knykciach pobielałych z wysiłku. Stoją naprzeciwko siebie na środku zańoczonego rynku, a między nimi tańczą podrywane wiatrem popioły dzieci. I wtedy właśnie ona wyciągnęła do niego swoją dłoń, otworzyła usta i wymówiła słowa, które miały być ostatnimi usłyszanymi przez tyrana przed śmiercią: ‒ Pozwól, że ci pokażę, co może zdziałać jedna dziewczynka. Pięćdziesiąt pięć dni. Blisko dwa miesiące temu z jej rąk zginął ostatni męski przedstawiciel dynastii Kazumitsu. Potem nastał chaos, ziemia trzęsła się pod naszymi nogami, kolejne wątki splotu losu ujawniały się nam, śmiertelnym. Jeden po drugim. Jeden po drugim... Gdy wieść o śmierci szoguna się rozniosła, machina wojenna przetaczająca się przez ziemie okrągłookich gaijinów stanęła. Myśli daimyo wszystkich klanów zaprzątały teraz wielkie niebezpieczeństwo i ogromne możliwości związane z pustką na tronie. Gdy widmo wojny domowej krążyło coraz śmielej nad Siedmioma Wyspami, Gildia Lotosu namawiała do zachowania spokoju. To był ukłon w stronę ich marionetek z klanu Tygrysa. Każdemu, kto nie był im posłuszny, grozili odcięciem od wytwarzanego przez nich cennego paliwa, krwistoczerwonego chi napędzającego żelazne serce szogunatu. A potem Shima poznała prawdę o tym, jak wytwarzane jest to paliwo. Pirackie radio rebeliantów Kagé nadało stówa, które uruchomiły lawinę. Cienie ujawniły, że inochi ‒ cudowny nawóz wykorzystywany na polach krwawego lotosu na wszystkich Siedmiu Wyspach ‒ bylprodukowany ze szczątków gaijińskich jeńców wojennych. Wtedy lud Shimy przejrzał na oczy i dostrzegł, że cesarstwo i jego wspaniała technologia oraz cały Strona 15 ich obecny styl życia były okupione krwią niewinnych. Zamieszki wybuchły i rozprzestrzeniły się niczym płomienie w suchych liściach zalegających na ziemi po upalnym lecie, niczym zmarszczki na gładkiej tafli jeziora po pierwszych kropłach deszczu. Szał gniewu i rzeka krwi. Na próżno. Powstanie zostało brutalnie sńumioneprzez Żelaznych Samurajów, którzy wciąż byli lojalni wobec pustego tronu. W klanowych stolicach zapanował niepewny spokój. Przez czterdzieści dziewięć dni oficjalnej żałoby ludzie chodzili w nerwowej ciszy po potłuczonym szkle chrzęszczącym pod butami. Świat wstrzymał oddech. Aż do jej powrotu. Yukiko. Arashi‒no‒odoriko. Tancerka burzy dosiadająca potęż‒ nego tygrysa gromu Buruu. W jej oczach płonął ogień, a po mechanicznych skrzydłach arashitory pełzały groźne błyskawice. Odwiedzili wszystkie stolice: od Szybującego Pałacu w Danro po rynek w Kigen. Jej głos otwierał łudziom oczy i umysły, jednocześnie zaciskając dłonie w pięści. Ile bym dal, żeby tam wtedy być. Ile bym dal, żeby usłyszeć jej przemowę. Niestety, odkąd tylko Yoritomo upadł na bruk bez życia, ciągle uciekałem. Opuściłem Kigen, pozostawiając za sobą smugę błękitno‒białego ognia. Na jakimś jałowym polu porzuciłem swój lśniący metalowy kombinezon, który nosiłem całe życie. Przed odejściem długo nie mogłem oderwać odeń dłoni, tak jakbym się żegnał z najbliższym przyjacielem. Moje krwawiące stopy pokonały wiełe mil. Łzawiące oczy niezliczoną liczbę razy spoglądały w górę na krwistoczerwone niebo. Ciało zostało naznaczone trwałym piętnem tygodni spędzonych w drodze do dzikich gór Iishi. Do niej. I oto jestem prawie u celu swej drogi. Członek Gildii Lotosu, który zdradził wszystko, co znał; wszystko, w co wierzył; wszystko, czym był. Który podarował okaleczonemu tygrysowi gromu metalowe skrzydła, na których mógł odlecieć ze swojego więzienia. Który pomógł samotnej dziewczynie zgładzić ostatniego męskiego przedstawiciela dynastii Kazumitsu i pchnąć wszystkie wyspy w samo serce nadchodzącej burzy. Historia nazwie mnie zdrajcą. Po śmierci ojca nazywano mnie Kioshi na Strona 16 jego pamiątkę. Ale moje prawdziwe imię brzmi Kin. Pamiętam, jak to jest nosić metalową skórę. Spoglądać na świat przez krwistoczerwone szkło. Stać obok, ponad i poza, dumając, czy istnieje cokolwiek więcej. Ale nawet teraz, w ostatniej dzikiej głuszy Shimy, gdy psy gończe coraz bardziej depczą mi po piętach, słyszę w głowie szepty mechałiczydła, czuję fantomowy ciężar skóry na plecach i kończynach. Część mnie tęskni do mojej metalowej skóry. Tak mocno, że aż sprawia mi to ból. Pamiętam dzień, w którym odkryłem prawdę o sobie, gdy moja przyszłość ukazała mi się w Komnacie Dymu. Pamiętam, jak przyszli po mnie Inkwizytorzy ‒ spowici w czerń, bezgłośni niczym koty. Jak powiedzieli mi, że nadszedł czas, abym zobaczył to, co nadejdzie. I chociaż nieustannie słyszałem w głowie krzyki tych moich braci, którzy nie zdołali przetrwać Przebudzenia, nie lękałem się. Zacisnąłem dłonie w pięści, wspomniałem ojca i przysiągłem sobie, że uczynię go dumnym. Że się przebudzę. Masz trzynaście lat, a oni nazywają cię już mężczyzną. Nigdy nie widziałem słońca całującego horyzont. Nieba płonącego ogniem zachodu, podczas gdy słoneczna tarcza opada poniżej wargi świata. Nigdy nie czułem delikatnego muśnięcia wieczornego wiatru na twarzy. Nigdy się nie dowiedziałem, co to znaczy przynależeć czy zdradzić. Odmówić czy stawić opór. Kochać czy stracić. Wiedziałem jednak, kim jestem. Wiedziałem, kim miałem zostać. Skóra była silna. A ciało było słabe. Teraz zachodzę w głowę, jak ten chłopiec, którym byłem, mógł być taki śłepy. Strona 17 Trzy okręty wojenne Gildii przecinały krwistoczerwone niebo z gracją zalanych w sztok grubasów zataczających się w stronę wychodka. Wszystkie należały do klasy pancerników ‒ największych okrętów budowanych w stoczniach na równinach. Balony w kolorze ognia, miotacze shurikenów na obu burtach, potężne silniki rzygające smoliście czarnymi spalinami w sine niebo. Okręt flagowy lecący na szpicy formacji miał sto stóp długości. Na rufie statku łopotały trzy czerwone sztandary z wyhaftowanymi na nich kwiatami lotosu. Na burcie dużymi, wyraźnymi znakami kanji wymalowano nazwę okrętu stanowiącą ostrzeżenie dla każdego, komu przyszłoby do głowy stanąć na jego drodze. „Głód Pani Izanami”. Jeśli służba na statku noszącym imię Mrocznej Matki wzbudzała w bracie Jubeiu niepokój, dobrze to ukrywał. Mężczyzna stał na rufie w swoim mosiężnym kombinezonie chroniącym go przed porywami mroźnego wiatru. Próbował usilnie rozsupłać węzeł tkwiący w jego żołądku i uspokoić walące opętańczo serce. Powtarzał w kółko mantrę Gildii: „Skóra jest silna, ciało słabe. Skóra jest silna, ciało słabe”. Strona 18 Wszystko jednak na marne. Cokolwiek robił, nie mógł uspokoić swoich myśli. Kapitan dowodzący flotą stał przy relingu i przyglądał się w skupieniu widocznym w dole górom Iishi. Jego kombinezon atmosferyczny był bogaty W zdobienia, z mosiężnymi rurkami i tłokami pokrytymi stalowoszarymi filigranami. Na jego piersi klekotało i piszczało mechaliczydło ‒ przyrząd złożony z wielu żetonów i rurek próżniowych, wyśpiewujący nieskładną melodię przywodzącą na myśl chór zatrwożonych owadów. Naramienniki dowódcy zdobił tuzin zasuszonych tygrysich ogonów. Krążyły słuchy, że otrzymał je od Wielkiego Mistrza Floty Kapituły Tora, samego Kioshiego Starszego. Kapitan nazywał się Montaro, ale załoga mówiła na niego Bicz na Gaijinów. Był weteranem inwazji na Morchebę. Dowodził flotą Gildii wspierającą wojska lądowe szogunatu w walkach z okrągłookimi barbarzyńcami zamieszkującymi tereny za Morzem Wschodnim. Gdy jednak działania wojenne się załamały po śmierci szoguna, Kapituła Kigen odwołała kapitana i nakazała mu wyśledzenie nowego wroga w samej Shimie. Brat Jubei był niezmiernie dumny, że spośród wszystkich Przebudzonych shatei w mieście Kigen Drugi Kwiat Kensai właśnie jego wybrał na nowego adiutanta Bicza. ‒ Czy masz jakieś życzenie, kapitanie? ‒ zapytał Jubei zza pleców dowódcy, utrzymując pełny szacunku dystans i wbijając wzrok w deski pokładu. ‒ Wystarczy mi choć najmniejszy trop naszej zwierzyny. ‒ W trzeszczącym brzęczeniu, które uchodziło za głos kapitana, dało się wyczuć lekkie poirytowanie. ‒ Jeśli chodzi o wszystko inne, to słabe ciało daje sobie radę. Dowódca dotknął przełącznika na klatce piersiowej i uniósł nadgarstek do hełmu. ‒ Shatei Masaki, widzisz cokolwiek? ‒ Żadnego ruchu, kapitanie. ‒ Odpowiedź obserwatora była ledwo słyszalna, chociaż siedział zaledwie trzydzieści stóp nad ich głowami. ‒ Ten las jest niezmiernie gęsty. Nawet z teleskopami trudno jest dostrzec Strona 19 cokolwiek poza koronami drzew. ‒ Sprytny królik ‒ wysyczał Bicz. ‒ Usłyszał silniki naszych okrętów i skrył się na ziemi. Jubei przyglądał się skalnej iglicy sunącej powoli za ich ster‒burtą niczym czarna góra lodowa w morzu klonów i cedrów. Między skrzącymi się od śniegu górskimi szczytami snuły się rzadkie chmury. Monotonny pomruk silników i odgłos towarzyszący mieleniu powietrza przez śruby napędowe odbijały się echem od mijanych w dole lasu i skalnych ścian. W góry Iishi zaczynała się zakradać jesień. Rdzawe kolory czekały cierpliwie na uboczu na swój czas. Bicz wydał z siebie głuche, metaliczne westchnienie. ‒ Dobrze wiem, że to przemawia moje słabe ciało ‒ powiedział ‒ ale muszę przyznać, że brakowało mi tego nieba. Jubei zamrugał ze zdziwieniem. Czy powinien się wdawać w czczą pogawędkę ze swoim dowódcą? Po dłuższej chwili ciszy młody członek Gildii uznał, że nie odpowiedzieć nic byłoby niegrzecznie, odezwał się więc niepewnie: ‒ Panie kapitanie, jak długo stacjonował pan w Morchebie? ‒ Osiem lat ‒ padła odpowiedź. ‒ Osiem lat wypełnionych polowaniem na barbarzyńców pijących krew i kradnących skóry. ‒ Czy to prawda, że niebo nad ziemiami okrągłookich jest błękitne? ‒ Nie ‒ odparł Bicz, kręcąc głową. ‒ Już nie. Teraz jest fioletowe. ‒ Chciałbym je pewnego dnia ujrzeć. ‒ Cóż, im szybciej dorwiemy naszego królika, tym prędzej tam wrócimy. ‒ Kapitan przebierał ukrytymi w metalowej rękawicy palcami po drewnianym relingu. ‒ Miałem nadzieję dopaść go, zanim dotrze do Iishi, ale jest sprytniejszy, niż sądziłem. Jubei spojrzał na towarzyszące im okręty naszpikowane bronią i najemnym żołdactwem. Gdzieś głęboko w nim narastała irytacja, domagając się ubrania w słowa. ‒ Wybacz mi, kapitanie ‒ zaczął ‒ ale... Wiem, że syn Kioshiego Starszego jest zdrajcą. Wiem, że musi zostać ukarany za zbudowanie skrzydeł dla tygrysa gromu i udzielenie mu pomocy w ucieczce. Ale ta Strona 20 flota... Takie środki, aby zabić jednego chłopca, wydają się... ‒ Przesadne? ‒ Hai ‒ odparł Jubei, powoli kiwając głową. ‒ Dotarły do mych uszu plotki, jakoby Kioshi Starszy był dla Drugiego Kwiatu Kensaia niczym brat. Że Kensai‒sama wychowywał zdrajcę, którego teraz ścigamy, niczym własnego syna. Ale, raczy mi pan wybaczyć moją śmiałość, czy nie wydaje się panu, że na Shimie jest dużo ważniejsza zwierzyna, na którą powinniśmy teraz polować? ‒ Masz na myśli zabójczynię Yoritomo. ‒ I rebeliantów Kagé, u których się ukryła. Bicz spojrzał na rozmówcę przez ramię, po czym przemówił z szyderstwem w głosie: ‒ Ukryła? Ona się przed nami nie kryje, młody bracie. W ostatnich dwóch tygodniach odwiedziła siedziby wszystkich czterech klanów. Zdołała doprowadzić bezskórych na skraj buntu. Zabiła szoguna samym swoim s p o j r z e n i e m . ‒ Tym więcej powodów, aby ją schwytać, czyż nie? ‒ powiedział Jubei z gniewem w głosie. ‒ Zwykli mieszkańcy wysp mówią, że my, Gildia Lotosu, boimy się jej. Zwykłej dziewczyny. Dzieciaka! Czy wiesz, kapitanie, jak ją nazywają? Jak mówią o niej bezskórzy, gdy się zbierają w swoich brudnych szulerniach i palarniach? Czy wiesz, jakim obdarzyli ją mianem? ‒ Tancerka burzy ‒ odparł Bicz. ‒ Gorzej ‒ wyrzucił z siebie Jubei. ‒ Nazywają ją „dziewczyną, której lęka się cała Gildia”. Z głębi hełmu Bicza dobiegł stłumiony chichot. ‒ Nie cała, zapewniam cię, że nie cała. Jubei zaniemówił i wbił wzrok w swoje stopy, zastanawiając się, czy nie pozwolił sobie na zbyt wiele. Bicz spojrzał na jeden z towarzyszących im statków. „Lotosowy Wiatr” unosił się o milę za ich rufą, wypluwając z rur wydechowych dwie smugi sinoczarnych spalin. Kapitan ponownie dotkną! przełącznika na swojej klatce piersiowej i przemówił do mikrofonu ukrytego w przegubie chłodnym, twardym głosem:

O nas

PDF-X.PL to narzędzie, które pozwala Ci na darmowy upload plików PDF bez limitów i bez rejestracji a także na podgląd online kilku pierwszych stron niektórych książek przed zakupem, wyszukiwanie, czytanie online i pobieranie dokumentów w formacie pdf dodanych przez użytkowników. Jeśli jesteś autorem lub wydawcą książki, możesz pod jej opisem pobranym z empiku dodać podgląd paru pierwszych kartek swojego dzieła, aby zachęcić czytelników do zakupu. Powyższe działania dotyczą stron tzw. promocyjnych, pozostałe strony w tej domenie to dokumenty w formacie PDF dodane przez odwiedzających. Znajdziesz tu różne dokumenty, zapiski, opracowania, powieści, lektury, podręczniki, notesy, treny, baśnie, bajki, rękopisy i wiele więcej. Część z nich jest dostępna do pobrania bez opłat. Poematy, wiersze, rozwiązania zadań, fraszki, treny, eseje i instrukcje. Sprawdź opisy, detale książek, recenzje oraz okładkę. Dowiedz się więcej na oficjalnej stronie sklepu, do której zaprowadzi Cię link pod przyciskiem "empik". Czytaj opracowania, streszczenia, słowniki, encyklopedie i inne książki do nauki za free. Podziel się swoimi plikami w formacie "pdf", odkryj olbrzymią bazę ebooków w formacie pdf, uzupełnij ją swoimi wrzutkami i dołącz do grona czytelników książek elektronicznych. Zachęcamy do skorzystania z wyszukiwarki i przetestowania wszystkich funkcji serwisu. Na www.pdf-x.pl znajdziesz ukryte dokumenty, sprawdzisz opisy ebooków, galerie, recenzje użytkowników oraz podgląd wstępu niektórych książek w celu promocji. Oceniaj ebooki, pisz komentarze, głosuj na ulubione tytuły i wrzucaj pliki doc/pdf na hosting. Zapraszamy!