Doskonala - Cecelia Ahern

Szczegóły
Tytuł Doskonala - Cecelia Ahern
Rozszerzenie: PDF

Jesteś autorem/wydawcą tego dokumentu/książki i zauważyłeś że ktoś wgrał ją bez Twojej zgody? Nie życzysz sobie, aby pdf był dostępny w naszym serwisie? Napisz na adres [email protected] a my odpowiemy na skargę i usuniemy zabroniony dokument w ciągu 24 godzin.

 

Doskonala - Cecelia Ahern PDF Ebook podgląd online:

Pobierz PDF

 

 

 


 

Zobacz podgląd Doskonala - Cecelia Ahern pdf poniżej lub pobierz na swoje urządzenie za darmo bez rejestracji. Doskonala - Cecelia Ahern Ebook podgląd za darmo w formacie PDF tylko na PDF-X.PL. Niektóre ebooki są ściśle chronione prawem autorskim i rozpowszechnianie ich jest zabronione, więc w takich wypadkach zamiast podglądu możesz jedynie przeczytać informacje, detale, opinie oraz sprawdzić okładkę.

Doskonala - Cecelia Ahern Ebook transkrypt - 20 pierwszych stron:

 

Strona 1 Strona 2 Strona 3 Tytuł oryginału: Perfect Projekt okładki: Paweł Panczakiewicz/PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN Redakcja: Dorota Kielczyk Redakcja techniczna: Karolina Bendykowska Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski Korekta: Katarzyna Szajowska, Elżbieta Steglińska Zdjęcia na okładce © Stephen Mulcahey/Arcangel Images Copyright © Cecelia Ahern 2016 All rights reserved. © for this edition by MUZA SA, Warszawa 2017 © for the Polish translation by Joanna Dziubińska ISBN 978-83-287-0592-0 Wydawnictwo Akurat Wydanie I Warszawa 2017 Strona 4 DOSKONAŁY Taki, który ma wszystkie wymagane lub pożądane elementy, właściwości i cechy; tak dobry, jak to tylko możliwe. Perfekcyjny, wzorcowy, bez zarzutu, nieskazitelny, najczystszy, popisowy, najlepszy, najwyższej próby. Strona 5 Spis treści CZĘŚĆ PIERWSZA 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 Strona 6 20 21 22 23 24 25 26 CZĘŚĆ DRUGA 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 Strona 7 48 CZĘŚĆ TRZECIA 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 Strona 8 75 76 Strona 9 Strona 10 1 Chwast to po prostu kwiat, który rośnie w niewłaściwym miejscu”. To nie moje słowa, dziadka… We wszystkim dostrzega piękno, a może bardziej uważa, że rzeczy nietypowe i nie na swoim miejscu są piękniejsze niż cokolwiek innego. Codziennie widzę w nim tę cechę: woli mieszkać w starym domu na farmie niż w odremontowanej stróżówce; parzy kawę w starym żeliwnym dzbanku na kuchni opalanej drewnem, zamiast używać nowiutkiego ekspresu – mama kupiła mu na urodziny trzy lata temu i od tamtej pory urządzenie stoi nietknięte, tylko zbiera kurz na kuchennym blacie. Nie chodzi o to, że dziadek boi się postępu, on wręcz walczy o zmiany, ale lubi autentyczność, wszystko w swojej najprawdziwszej formie. I w to wchodzi podziw dla chwastów, że mają śmiałość rosnąć w miejscach, w których ich nie posadzono. Właśnie ta cecha dziadka sprawiła, że ja zwróciłam się do niego o pomoc w potrzebie, a on ryzykuje własne bezpieczeństwo, aby dać mi schronienie. Schronienie. Tego słowa użył Trybunał. Każdy, kto pomaga lub udziela schronienia Celestine North, zostanie surowo ukarany. Nie podają, o jaką karę chodzi, ale – biorąc pod uwagę reputację Trybunału – nietrudno sobie wyobrazić. Niebezpieczeństwo związane z tym, że przebywam na jego ziemi, najwyraźniej nie przeraża dziadka, a raczej umacnia go w przekonaniu, że ma obowiązek mnie bronić. Strona 11 – Chwast to jedynie roślina, która rośnie tam, gdzie ludzie chcą uprawiać coś innego – mówi teraz, przystaje i schyla się, aby wyrwać, usunąć intruza swoimi masywnymi, silnymi dłońmi. Sens jest ten sam, ale w niektóre dni inaczej dobiera słowa. Ma dłonie boksera, duże, masywne, przypominają łopaty, ale to też dłonie, które pielęgnują. Siały i zbierały żniwo z jego pola, chroniły jego dzieci i wnuki. Te dłonie, które udusiłyby człowieka, to te same, które wychowały córkę, uprawiały ziemię. Może najsilniejsi zawodnicy to żywiciele, bo czują się mocno związani z czymś głęboko w swoim wnętrzu, mają o co walczyć, mają coś, co warto ocalić. Dziadek ma czterdzieści hektarów ziemi. Nie wszystkie są pod truskawki, jak to pole, na którym teraz jesteśmy, w lipcu udostępniane dla przyjezdnych. Rodziny płacą dziadkowi, żeby same mogły sobie zebrać truskawki, i z tego, co mówi, te pieniądze pozwalają mu jakoś przeżyć. W tym roku nie może z tego zrezygnować, nie tylko z powodów finansowych. Jeśli to zrobi, Trybunał zorientuje się, że dziadek mnie ukrywa. Obserwują go. Musi wszystko robić tak jak zawsze, a ja próbuję nie myśleć o tym, jak to będzie słyszeć ze swojej kryjówki buszujące wśród krzaków dzieciaki i jakie to dla mnie niebezpieczne – obcy ludzie na posesji, którzy przypadkowo mogą mnie odkryć. Kiedy byłam mała, uwielbiałam przyjeżdżać tu ze swoją siostrą Juniper na czas zbiorów. Kończyłyśmy dzień z brzuchami pełnymi truskawek i prawie pustymi koszykami. Teraz farma dziadka nie wydaje mi się tym samym magicznym miejscem. Wyrywam chwasty z pola, na którym kiedyś snułam marzenia. Wiem, że kiedy dziadek podczas pracy używa tych swoich sformułowań, mówi o mnie, jak gdyby wynalazł unikatową metodę farmerskiej psychoterapii. Na pewno ma dobre intencje, ale dla mnie to jedynie mocniej podkreśla fakty. Jestem chwastem. Na ciele wypalono mi pięć znamion oznaczających skazy i sekretne szóste znamię na wszelki wypadek. Za pomoc Naznaczonemu i okłamanie Trybunału społeczeństwo powiedziało, że mnie nie chce. Wyrwali mnie z twardego gruntu, chwycili za korzenie, potrzęśli mną i odrzucili na bok. Strona 12 – Tylko kto nazwał je chwastami? – ciągnie dziadek, nie przerywając pracy. – Nie natura. Ludzie. Natura pozwala, żeby rosły. Natura daje im miejsce. To ludzie przyczepiają im etykietę i je odrzucają. – Ale te duszą kwiaty – odzywam się w końcu. Spoglądam w górę znad plewienia. Bolą mnie plecy, paznokcie mam brudne od ziemi. Dziadek wbija we mnie spojrzenie, tweedowa czapka przesłania jasnoniebieskie oczy, zawsze skoncentrowane, zawsze czujne. – Bo próbują przetrwać. Walczą o swoje miejsce. Przełykam smutek i odwracam wzrok. Jestem chwastem. Próbuję przetrwać. Jestem Naznaczona. Dziś obchodzę osiemnaste urodziny. Jest osoba, którą wydaje ci się, że powinieneś być, i osoba, którą naprawdę jesteś. Straciłam poczucie ich obu. To, mówi dziadek, idealne miejsce, by zacząć od nowa. Strona 13 2 Osoba, którą chyba powinnam być: Celestine North, córka Summer i Cuttera, siostra Juniper i Ewana, dziewczyna Arta. Powinnam niedawno zdać egzaminy końcowe i przygotowywać się na studia na wydziale matematyki. Dziś obchodzę osiemnaste urodziny. Powinnam świętować na jachcie ojca Arta. Bosco Crevan obiecał, że w prezencie pozwoli mi zrobić na pokładzie imprezę dla dwudziestu najbliższych przyjaciół i rodziny, może nawet dorzuci pokaz fajerwerków. Byłaby tam bulgocząca czekoladowa fontanna, w której wszyscy maczaliby pianki i truskawki. Wyobrażam sobie swoją przyjaciółkę Marlenę z czekoladowymi wąsami i poważną miną. Słyszę jej chłopaka, który jak zwykle rzuca prostackimi żartami i odgraża się, że wsadzi do fontanny różne części ciała. Marlena przewraca oczami. Ja się śmieję. Zawsze udają, że się kłócą – lubią dramatyzować, żeby potem móc się pogodzić. Tata myślałby, że robi furorę na parkiecie, tańcząc z moimi kumpelami i popisując się ruchami w stylu Michaela Jacksona. Widzę, jak mama modelka stoi na pokładzie w luźnej letniej sukience w kwiaty, a wiatr rozwiewa jej długie blond włosy, jak gdyby ktoś skierował na nią dmuchawę. Na zewnątrz – opanowana, ale w głowie będzie analizować sytuację: co trzeba poprawić, komu dolać drinka, kto wydaje się wykluczony z rozmowy, i natychmiast popłynie w pięknej sukience po pokładzie i wszystko naprawi. Mój brat Ewan, czerwony i spocony, będzie się zapychał cukrowymi piankami i czekoladą, Strona 14 biegał ze swoim najlepszym kolegą Mikiem i wysączał ostatnie krople z butelek po piwie, przez co rozboli go brzuch i będzie musiał wcześnie wrócić do domu. Widzę swoją siostrę Juniper – stoi w rogu z koleżanką, wszystkiemu się przygląda. Zawsze trzyma się na uboczu, zawsze analizuje sytuację z pogodnym, nieśmiałym uśmiechem, zawsze obserwuje i rozumie wszystko lepiej niż inni. Widzę siebie. Powinnam tańczyć z Artem. Powinnam być szczęśliwa. Ale nie jest dobrze. Spoglądam na niego, zmienił się. Jest chudszy, wygląda na starszego, zmęczonego, nieumytego i zaniedbanego. Patrzy na mnie, jego oczy na mnie patrzą, ale myślami jest gdzie indziej. Jego dotyk jest słaby niczym szept, a dłonie lepkie od potu. Czuję się tak jak wtedy, kiedy widziałam go po raz ostatni. To nie tak powinno być, nie tak, jak zawsze było, czyli idealnie, ale nie potrafię przywołać dawnych uczuć nawet w swoich marzeniach. Mam wrażenie, że to wszystko było bardzo dawno temu. Idealny świat – to już dla mnie zamierzchłe czasy. Otwieram oczy i jestem z powrotem w domu dziadka. Przede mną leży kupna tarta jabłkowa w aluminiowej folii, z jedną świeczką. Jest osoba, którą wydaje mi się, że powinnam być, choć rzeczywistość nie pozwala mi nawet o tym w pełni fantazjować, i osoba, którą jestem teraz. Ta dziewczyna, uciekinierka, tkwi w bezruchu i gapi się w zimną tartę jabłkową. Ani ja, ani dziadek nie udajemy, że jest inaczej. Dziadek twardo stąpa po ziemi, z nim nie ma żadnego owijania w bawełnę, życia złudzeniami. Patrzy na mnie smutno. Wie, że nie należy unikać tematu. Sytuacja zrobiła się zbyt poważna. Codziennie dyskutujemy nad planem. Uciekłam z domu, uciekłam przed swoją demaskatorką Mary May, strażniczką Trybunału, która ma za zadanie śledzić każdy mój ruch i upewniać się, że przestrzegam zasad Naznaczonych. Teraz przepadłam jak kamień w wodę – oficjalnie zostałam „zbiegiem”. Mama kazała mi uciekać dwa tygodnie temu, nagły wyszeptany mi do ucha rozkaz wciąż wywołuje u mnie dreszcze, kiedy go sobie przypominam. Przewodniczący Trybunału Bosco Crevan był w naszym domu i domagał się od rodziców, aby mnie wydali. Mimo że Bosco jest ojcem mojego byłego chłopaka, że od dekady mieszkamy po sąsiedzku i że zaledwie kilka tygodni wcześniej jedliśmy razem obiad w moim domu, mama wolałaby, żebym uciekła, niż znów znalazła się pod jego opieką. Czasem potrzeba całego życia, żeby zbudować przyjaźń, i sekundy, żeby ktoś stał się wrogiem. Strona 15 Jedyne, co musiałam ze sobą zabrać, to liścik przekazany mi przez Juniper. Od Carricka. Carrick siedział w sąsiedniej celi w areszcie w Zamku Highlandzkim, siedzibie Trybunału. Obserwował mój proces, kiedy czekał na swój, był świadkiem wypalania mi skaz. Wszystkich, w tym sekretnej szóstej. On jeden potrafi zrozumieć, co teraz czuję, bo przechodzi to samo. Nie mam już tego liściku, ale go nie potrzebuję. Nauczyłam się go na pamięć, potem zniszczyłam. Od pewnego czasu bardzo pragnę znaleźć Carricka, a to nie takie proste. Jak tylko został wypuszczony, udało mu się wymknąć swojemu demaskatorowi. Podejrzewam, że moja popularność jemu też nie ułatwiła kontaktu ze mną. Znalazł mnie dwa tygodnie temu i ocalił podczas zamieszek w supermarkecie. Zaniósł mnie do domu, byłam nieprzytomna. Nie tak wyobrażałam sobie nasze spotkanie, na które czekałam od dawna. Zostawił mi liścik i zniknął. Ale nie mogłam się z nim skontaktować. Bałam się też, że w mieście ktoś mnie rozpozna. Zadzwoniłam więc do dziadka. Wiedziałam, że farma będzie pierwszym miejscem, jakie przeszuka Trybunał, ale potrzebowałam pomocy. Pobyt u dziadka miał być krótkim przystankiem do czasu, aż sytuacja się uspokoi. Teraz mam obawy, czy to kiedykolwiek nastąpi. Odkąd znalazłam się na farmie, wielokrotnie węszyli na niej strażnicy Trybunału, tak zwani demaskatorzy, ale nie udało im się odnaleźć mojej kryjówki. Powinnam się chować gdzie indziej, w bezpieczniejszym miejscu, ale przynajmniej na swojej ziemi dziadek ma przewagę. Żadne z nas się nie spodziewało, że demaskatorzy będą tak nieustępliwi w swoich poszukiwaniach. Za każdym razem, kiedy podchodzą zbyt blisko mojej kryjówki, ledwo oddycham. Słyszę ich kroki, czasem oddechy, kiedy siedzę wepchnięta w ciasne przestrzenie, czasem w miejscach tak oczywistych, że nawet tam nie zaglądają, czasem tak niebezpiecznych, że nie ośmieliliby się zajrzeć. Patrzę na płomień migoczący na zimnym cieście. – Pomyśl życzenie – mówi dziadek. Zamykam oczy i mocno się zastanawiam. Mam zbyt wiele życzeń, ale czuję, że spełnienie żadnego z nich nie jest w moim zasięgu. Wiem też jednak, że przestajemy marzyć w chwili, kiedy albo jesteśmy naprawdę szczęśliwi, albo Strona 16 nadeszła pora, żeby się poddać. Żadna z tych sytuacji mnie nie dotyczy. Nie wierzę w magię, ale dla mnie wypowiadanie życzeń to przejaw nadziei, uznanie woli, rozpoznanie dążeń. Może jeśli przyznasz przed samym sobą, czego chcesz, to staje się prawdziwe, daje ci cel i może pomóc go osiągnąć. Myśl pozytywnie. Wyobraź coś sobie, życz sobie tego i spraw, by się spełniło. Zdmuchuję świeczkę. Ledwie otworzyłam oczy, słychać kroki w korytarzu. Dahy, zaufany zarządca farmy dziadka, wchodzi do kuchni. – Demaskatorzy tu są. Szybko. Strona 17 3 Dziadek gwałtownie zrywa się od stołu – krzesło upada do tyłu na kamienną podłogę. Nikt go nie podnosi. Nie jesteśmy przygotowani na tę wizytę. Zaledwie wczoraj demaskatorzy przeszukali farmę wzdłuż i wszerz, więc sądziliśmy, że przynajmniej dziś będziemy mieć spokój. A gdzie ostrzegawcze wycie syren? Dźwięk, który mrozi krew w żyłach wszystkich ludzi w tym kraju. Dopiero gdy furgonetki się oddalą, ogarnia cię ulga, że na szczęście nie ty jesteś celem. Nie ma czasu na dyskusję. Wybiegamy na zewnątrz. Instynktownie wiemy, że to koniec z ukrywaniem się w tym domu. Dahy wybiega z nami na pola. Skręcamy w prawo, w przeciwną stronę do podjazdu, wzdłuż którego rosną kwitnące drzewa wiśni. Nie wiem, dokąd biegniemy, byle dalej od domu. Dahy po drodze tłumaczy: – Dane zauważył ich z wieży. Zadzwonił do mnie. Żadnych syren. Chcą nas zaskoczyć. Na ziemi dziadka stoją ruiny wieży wartowniczej, która świetnie służy jako bocianie gniazdo do wypatrywania demaskatorów. Odkąd się tylko pojawiłam, dziadek dniem i nocą stawiał tam na warcie któregoś ze swoich pracowników. – Ale na pewno tu jadą? – pyta. Szybko się rozgląda. Coś rozważa, knuje, planuje. Z żalem przyznaję: wyczuwam jego panikę. Jak nigdy dotąd. Strona 18 Dahy kiwa głową. Przyspieszam, aby dotrzymać im kroku. – Dokąd idziemy? Cisza. Dziadek wciąż zerka dokoła, wielkimi krokami przemierzając swoją ziemię. Dahy mu się przygląda, próbuje odgadnąć jego myśli. Jest dla mnie jasne, że nie mają planu, zaczynam więc panikować. Poznaję to po ucisku w dołku i po tym, jak niepokojąco szybko bije mi serce. Biegniemy ile sił w głąb ziemi dziadka nie dlatego, że ma plan, ale dlatego, że go nie ma. Potrzebuje czasu, aby coś wymyślić. Pędzimy przez grządki truskawek, przez pola, które pieliliśmy jeszcze kilka godzin temu. Demaskatorzy nie noszą broni, ich bronią jest liczebność i posiadana władza. Sama ich obecność wystarcza, żeby wymusić dyscyplinę. Nie posiadają zaawansowanej technologii szpiegowskiej, a przynajmniej jeszcze nie, po swojej stronie mają jednak większość społeczeństwa, więc wszyscy są ich oczami i uszami. Słyszymy, jak się zbliżają. Wcześniej przy przeszukaniu było tylko jedno auto, ale teraz wydaje mi się, że słyszę więcej. Silniki są głośniejsze niż dotąd, może przyjechali furgonetkami, nie osobówkami. Zwykle na samochód osobowy przypada dwóch demaskatorów, na furgonetkę czterech. Czy słyszę trzy furgonetki? Zaczynam drżeć, bo dwunastu demaskatorów dokładnie przetrząśnie teren. Znaleźli mnie, to koniec. Zaciągam się świeżym powietrzem, czuję, jak wolność wyślizguje mi się z rąk. Nie wiem, co mi zrobią, ale poprzednim razem, dwa miesiące temu, wypalili mi bolesne blizny, czerwoną literę w sześciu miejscach, żeby wszyscy znali moje skazy. Nie mam ochoty się przekonywać, do czego jeszcze są zdolni. Dahy spogląda na dziadka. – Stodoła. – Sprawdzą. Patrzą na pola, jakby ziemia miała im dać odpowiedź. Ziemia. – Dół – mówię nagle. – Nie sądzę, żeby to … – Będzie dobra – oznajmia dziadek kategorycznie i biegnie w stronę dołu Strona 19 ziemnego, wykopanego pod palenisko. Sama rzuciłam pomysł z paleniskiem, ale ta perspektywa sprawia, że jestem bliska płaczu. Kręci mi się w głowie na myśl, że mam się tam schować. Dahy wyciąga rękę, chce przepuścić mnie przodem; widzę współczucie i smutek w jego oczach. Widzę także pożegnanie. Dziadek prowadzi nas na polanę pod lasem, który graniczy z jego ziemią. Razem z Dahym cały ranek kopali tam dół, podczas gdy ja leżałam obok, leniwie obracałam w palcach dmuchawiec i patrzyłam, jak powoli rozpada się na wietrze. – Jesteście jak grabarze – powiedziałam sarkastycznie. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, ile prawdy jest w moich słowach. Strona 20 4 Palenisko w dole ziemnym to według dziadka jedna z najprostszych i najstarszych konstrukcji do gotowania. Dziura w ziemi, zwana także piecem traperskim, umożliwia pieczenie, wędzenie i gotowanie na parze. Jedzenie umieszcza się w dole ziemnym i przykrywa. Potem należy wszystko zasypać: ziemniaki, dynie, mięso, co tylko się chce, i zostawić do gotowania na cały dzień. Dziadek co roku ożywia tę tradycję z robotnikami farmy, ale zwykle w czasie żniw, nie teraz, w czerwcu. Zdecydował się zmienić zwyczaj, aby dodać swojej ekipie otuchy, jak to określił, w czasach kiedy musimy się wspierać. Wszyscy pracownicy dziadka są Naznaczeni i po nieustępliwych przeszukaniach ze strony demaskatorów i pod czujnym okiem Trybunału wszyscy wymagają moralnej naprawy. O tym, że dziadek zatrudnia Naznaczonych, dowiedziałam się dopiero dwa tygodnie temu, kiedy się tu pojawiłam. Mama i tata nigdy o tym nie wspominali, a my zawsze odwiedzaliśmy farmę w niedzielę, jak pomocnicy mają wolne. Może proszono ich, aby trzymali się na uboczu, a może zawsze tam byli, tyle że wydawali mi się niewidzialni, tak jak większość Naznaczonych, zanim sama stałam się jedną z nich. Teraz rozumiem, że przez to powstał jeszcze większy rozłam między dziadkiem a mamą, która nie aprobowała jego poglądów dotyczących Trybunału, sądu popieranego przez rząd, wytaczającego sprawy członkom społeczności za ich nieetyczne czyny. Sądziliśmy, że jego tyrady na ten temat to tylko teorie spiskowe, że jest niezadowolony z tego, jak wydaje się pieniądze

O nas

PDF-X.PL to narzędzie, które pozwala Ci na darmowy upload plików PDF bez limitów i bez rejestracji a także na podgląd online kilku pierwszych stron niektórych książek przed zakupem, wyszukiwanie, czytanie online i pobieranie dokumentów w formacie pdf dodanych przez użytkowników. Jeśli jesteś autorem lub wydawcą książki, możesz pod jej opisem pobranym z empiku dodać podgląd paru pierwszych kartek swojego dzieła, aby zachęcić czytelników do zakupu. Powyższe działania dotyczą stron tzw. promocyjnych, pozostałe strony w tej domenie to dokumenty w formacie PDF dodane przez odwiedzających. Znajdziesz tu różne dokumenty, zapiski, opracowania, powieści, lektury, podręczniki, notesy, treny, baśnie, bajki, rękopisy i wiele więcej. Część z nich jest dostępna do pobrania bez opłat. Poematy, wiersze, rozwiązania zadań, fraszki, treny, eseje i instrukcje. Sprawdź opisy, detale książek, recenzje oraz okładkę. Dowiedz się więcej na oficjalnej stronie sklepu, do której zaprowadzi Cię link pod przyciskiem "empik". Czytaj opracowania, streszczenia, słowniki, encyklopedie i inne książki do nauki za free. Podziel się swoimi plikami w formacie "pdf", odkryj olbrzymią bazę ebooków w formacie pdf, uzupełnij ją swoimi wrzutkami i dołącz do grona czytelników książek elektronicznych. Zachęcamy do skorzystania z wyszukiwarki i przetestowania wszystkich funkcji serwisu. Na www.pdf-x.pl znajdziesz ukryte dokumenty, sprawdzisz opisy ebooków, galerie, recenzje użytkowników oraz podgląd wstępu niektórych książek w celu promocji. Oceniaj ebooki, pisz komentarze, głosuj na ulubione tytuły i wrzucaj pliki doc/pdf na hosting. Zapraszamy!